3. Stil verlangen....

Soms kom ik ze onverwachts tegen. De ene keer als de zachte adem van een herinnering. De andere keer treft het me als een dreun.

Ik loop met mijn liefste in Bergen door het bos, waar de late zomerdagen voelbaar zijn. Een zwoel briesje blaast zachtjes door de bomen en het eerste vallende blad danst door de lucht. Takjes breken onder onze schoenen en van ver weg klinkt het gedempte geblaf van een hond.
De serene stilte roept herinneringen op. Herinneringen aan knalrode bomen in Zwitserland. Aan een vrijpartij achter een dikke boom.

We lopen het bos uit. Langs het hertenkamp en passeren de terrassen aan het plein. En daar gebeurt het.

Ineens zit ik weer aan dat nu lege tafeltje aan het raam, op het terras van Nero. Met mijn zieke zus.  Mijn zieke broer. En zijn zieke vriend. Zij als lotgenoten. Ik als buitenstaander.

Grijze krukken als stil protest tegen het raam geleund. Mager en bleek zit mijn zus naast me. Tegenover me zit mijn broer. Zijn schedel glanst. Naast mijn broer zit zijn vriend Bas met een koortsachtig rode kleur op zijn onnatuurlijk dikke gezicht. We bestellen drie koppen thee voor hen en een kop koffie voor mij.

“Gezellig weer Manon!” wrijft mijn broer genietend in zijn handen. “Weer leuk met je kanker clubje op stap.”  Ik lach net zo hard mee met de anderen, helemaal gewend aan zijn nooit aflatende gevoel voor zwarte humor.

Dat gevoel van toen, komt die zondagmiddag met onmetelijke kracht binnen. Als een plotselinge orkaan van voelen. Een tornado van weten dat ze nooit meer terugkomen.

“Afscheid nemen bestaat niet,” schalt de stem van Marco Borsato uit een café. Mijn boze stem legt hem het zwijgen op: “Jij hebt makkelijk praten!”

Mijn liefste volgt mijn blik, en ziet de traan op mijn wang. Zijn arm is stevig, zijn stem is warm. Ik snuit mijn neus in een door hem opgediept zakdoekje uit zijn broekzak.

Motoren en auto`s rijden voorbij. Spelende kinderen roepen. Toeristen praten en lachen op vrolijke toon.  Marco zingt verder: “Roep zachtjes mijn naam en ik kom eraan….”.

De dreun zwakt af door de geluiden om me heen en door mijn liefste die springlevend naast me loopt.   

Een stil verlangen blijft…..

Met liefs van Manon.